BTTC
De Tibetaanse Terrier
Onze Club
De Tibetaanse terrier
Puppy info
Fokkers info
Fotoalbum
Lezers vertellen
Shows
Show resultaten
Links
Gezondheid
KMSH Info
Downloads
Sponsors
 
 
 
Indien u op de hoogte gehouden wil worden van onze aktiviteiten
en nieuwtjes vul uw E-mail adres in en u ontvangt onze nieuwsbrief
Inschrijven Uitschrijven
Hosting door YMLP.com
 

Lezers vertellen

Heeft u iets moois mee gemaakt of wil je even vertellen waarom uw tibetaantje zoveel voor u betekent stuur ons dan uw verhaal en wie weet staat hij hier binnenkort online !!!

Stuur je verhaal naar de webmaster met daarbij misschien nog een mooie foto van je tibetaantje en wie weet staat jou verhaal binnenkort online.

8 augustus 2017

Op 29 mei 2017 hebben we totaal onverwacht afscheid moeten nemen van onze lieve, trouwe schat , Suske. Hij was een kruising van een Tibetaanse terrier snugger, aanhankelijk , soms ondeugend en ongelofelijk grappig. Ondanks het intens verdriet, zijn we op zoek gegaan naar een nieuwe puppy. Dankzij Marleen ( voorzitter) zijn we terecht gekomen bij Solange en Jan De Bonte. Daar hebben we onze nieuwe kapoen voor het eerst ontmoet! Het klikte meteen. Hij is samen met zijn zusjes met veel liefde opgevoed en gepamperd door Solange en Jan! Wat een fijne, lieve mensen met zoveel liefde voor hun dieren. We waren ook heel erg onder de indruk van hun kennis en hun hulp. De eerste avond in zijn nieuwe familie, gebeurde er iets ongelofelijk dat me heel erg ontroerde : Pastis( qubo) ging op het plekje van onze hond, liggen in de zetel met zijn kopje in mijn nek, net als Suske altijd deed. Net of Suske de fakkel doorgaf. Het voelde heel erg oké. Nu zijn we al enkele weken verder en onze kapoen is heel snugger, aanhankelijk, soms ondeugend en ongelofelijk grappig!!!!! Marleen, bedankt voor de gouden tip en een hele dikke duim voor Solange en Jan: topfokkers met een gouden hart!

Diane

Op 24 juni 2013 overleed ons Tibetaantje, Darcy.  Enorm verdriet, een leegte, en een verschrikkelijk gemis.

Na een tijdje vonden we de tijd rijp om op zoek te gaan naar een nieuw pupje.  We vergeten Darcy nooit, maar we misten het gezelschap…
En zo kwam Bob, een superlieve Tibetaantje, die zich direct bij ons thuis voelde.  We waren zo tevreden met Bob dat we er aan dachten een tweede Tibetaan te kopen.
En zo kwam Vic…een totaal ander karakter dan Bob, maar ook heel leuk op zijn manier.  Ondertussen is Vic ook al 9 maanden bij ons, is hij al serieus veranderd in zijn voordeel en komen de twee rakkers supergoed overeen.
Het lijken wel broertjes !
Op de foto…Bob is de witte met zwart, Vic is de zwarte.

Annick   

Vandaag 28 september  2009 hebben we Arno onze tibetaan moeten laten inslapen na 14 jaar trouw gezelschap.
Wat begon als een cyste op zijn rechterachterpoot ontaarde in een kanker die zijn lymfeklieren aantaste .
Gekregen aan de leeftijd van zes maanden hebben wij en onze 2 kinderen er massa plezier aan beleefd, wandelen en voetballen waren zijn lievelingssport, de ballen die hij tegenhield, menig keeper ging er jaloers op zijn. We houden er goeie herinneringen aan over en moest er met tijd een nieuwe hond komen, dan vast en zeker weer een tibetaan!

Yvan en Nadine

21 oktober 2008

Ik vind het toch zo jammer dat je zo ontzettend weinig terug kan vinden van de “chocolade bruine” tibetaanse terrier,dat ik er toch via jullie site iets over kwijt wil.
Sinds een 2 maanden zijn wij de super trotse hondenbezitters van een tibetaanse terrier in de bijzondere chocolade bruine kleur.
Wij zijn super blij met onze kleine pup en hebben zeer veel bekijks met onze Teddy.
Nu hoorde ik laatst dat vele fokkers de bruine puppies laten inslapen terwijl er niets aan deze hondjes makkeert,ze is harstikke gezond en bijzonder lief.
Bij deze zou ik dan ook graag een foto van onze Teddy willen plaatsen en laten zien dat dit toch echt een bijzonder lief,mooi en gezond beestje is waarvan wij heel veel plezier hebben in de hoop dat je de bruine tibetaan wat vaker zal gaan zien…
Groetjes Gwen

Wat de chocolade-of leverkleurige tibetaanse terriers betreft wil ik jullie toch doorverwijzen naar een artikel op onze website door op het in het menu op 'De Tibetaanse terrier' en dan 'Voorkomen', heel onderaan vindt u een artikel ( Een geluksbrenger in een verkeerd jasje ) ,geschreven door Ivonne Geilen-Schmeitz .

Ik wil jullie er toch even op wijzen dat er geen enkele clubfokker vermeld op deze site zich tot die praktijken laat verleiden en dat de bruine tt'tjes een goede thuis krijgen.

Het bestuur

 

19 juli 2008

Ik vlieg maar eens in de pen.
Ik heb momenteel geen hond omdat ik nog steeds niet over het wegvallen van mijn vorige ben.
Ik had een Tibetaan gedurende dertien jaar. We waren onafscheidelijk, van 's morgens tot 's avonds was hij bij mij, zelfs 's nachts. Mijn vrouw en ik gingen nooit samen op reis terwille van de hond. Als ik dan weg was was zijn vaste plek de zetel waar ik normmal in zat. Gedurende zijn leven is hij nooit een minuut alleen thuis moeten blijven. Opeens begon hij moeilijk te lopen en op minder dan 14 dagen was hij er niet meer. Mijn wereld stortte in wanneer hij stierf. De volgende dag vertrok ik naar de Seychellen voor 3 weken, maar eens ginder veranderde ik mijn ticket en kwam na 10 dagen terug. Genieten was onmogelijk. Dit alles gebeurde begin september 2007.

Nu meer dan 10 maanden later heb ik het er nog altijd erg moeilijk mee. Iedereen raadde mij aan zo vlug mogelijk een andere hond te nemen, maar dat kon ik niet, en zelfs na bijna een jaar vind ik nog altijd dat ik hem dan verraad. Ik begin er wel over te denken, maar één ding is zeker het zal opnieuw een Tibetaan zijn.
Sorry, ik zou liever een aangenamer verhaal vertellen maar misschien komt dat over enkele maanden...
Guy

22 december 2007

Hoi tibetaantjes-vrienden,
Daar mijn baasje en zijn vrouwtje het druk druk druk hebben, wil ik van deze kerst- en nieuwjaarswensen gebruik maken om jullie van het volgende op de hoogte te brengen.
Op vrijdag 14 september bracht mijn baasje me naar het hondensalon...vroeg me al af waaraan ik dit te danken had... normaal wast mijn baasje mij zelf maar nu mocht ik bij twee lieve mooie meisjes gaan in een chique salon om me te laten soigneren...tegen de middag ging ik nog eens langs bij mijn beste vriend kenzo de jack russel... Daar deed mijn baasje plots een mooi nieuw kostuum aan... Ik begreep er niets van....!!!

Vervolgens mocht ik mee met mijn baasje en zijn beste vriend en vriendin, Danny en Elsie.. Een vijftal minuten later kwamen we ergens aan waar allemaal mensen stonden die ik héél leuk vind, ieder keer ik bij hen ga krijg ik wel een snoepje...Iedereen, ik inbegrepen... zag er piekfijn uit!!!! Daarenboven stond er een hele mooie bus op de parking... mijn hartje bonkte want ondertussen had ik wel door dat er iets heel leuks stond te gebeuren... Toen was er zo ne meneer in een zwart lang kostuum die iedereen in een rijtje liet plaatsnemen; ik en mijn baasje mochten achteraan in de rij aansluiten... toen mochten we allemaal in de mooie rode bus plaatsnemen....!!??tof zenne, echt leuk en we maakten een ritje terwijl ik rond mocht lopen in de bus!!!!Na een half uurtje stopten we plots... ik keek naar buiten en zag dat we voor ons huisje stonden!!?? Iedereen stapte van de bus; maakten een rijtje en ik en baasje mochten als laatsten uit de bus... Blijkbaar was baasje zijn sleutel vergeten, want hij belde aan de deurbel...Wat ik toen zag was wondermooi!!!!

Ons vrouwken kwam open doen in het prachtigste kleedje dat ik ooit had gezien, ze was precies een prinses... zo mooi!!!!
Dus de bloemetjes die mijn baasje al de ganse tijd bij hem droeg waren toch voor ons vrouwke, ik vreesde al dat hij iets goed te maken had, maar het was een cadeautje voor ons vrouwken omdat ze zich had omgetoverd in een prinses...
Iedereen naar binnen, zo veel volk had er nog nooit in ons huisje geweest... Ikzelf stond in voor de rondleiding.... Iedereen was blij, lachte en dronk geel water met bubbelkes in!!!???
Iedereen kreeg van die kleine hapjes en ikke af en toe ook ééntje, lekkkker.....!!! Af en toe riep baasje me om samen met hem op de foto te staan... vond van mezelf dat ik er goed uitzag en waarom niet dus...Na een tijdje.... begon me echt al een fotomodel te voelen, stapte iedereen terug de bus op... Joepie, werd steeds maar leuker... dacht nog steeds bij mezelf, waaraan heb ik dit verdiend!!!??? Na een kort ritje kwamen we bij een mooi huis aan... één met een grote rode mat voor om uw pootjes héééél véééél af te kuisen... begreep het niet goed, mijn pootjes waren pas in de voormiddag goed onder handen genomen...

Er stond héél wat volk daar waar de bus gestopt was, allen aan het wuiven en lachen..Hoorde hier en daar zeggen dat ik er mooi uitzag... Ze kunnen het misschien ook wel op mijn vrouwtje bedoeld hebben!!!??? iedereen stapte uit. Ik, baasje en 't vrouwtje als laatste, tussen de mensen door moesten we naar binnen....   Wat een groot huis was dat; we moesten wel veertig trappen naar boven... Ik mocht mooi tussen baasje en 't vrouwtje lopen... Wat ik dan ook héél flink, en zonder leibandje deed!!! Toen gingen baasje en 't vrouwtje op een klein bankje zitten; ik nam naast het bankje plaats, mooi naast het baasje... (zonder leibandje, heb ik echt niet meer nodig, ik volg altijd mijn baasje, pssst... vind hem dan ook het tofste baasje dat er bestaat!!!!) Toen werd het eventjes, wat mij betreft een beetje saai... maar plots zei baasje en 't vrouwtje JA!!!! JA!!!! en iedereen begon in hun handen te klappen... ik deed mee en kwispelde met mijn staartje gelijk nooit tevoor!!! Ik kreeg dikke knuffels van baasje, van t vrouwtje en van iedereen... Ik was echt gelukkig op dat moment,echt gelukkig... Toen zijn we opnieuw de vele trappen afgewandeld... ik was echt fier om tussen baasje en t vrouwtje te lopen... iedereen was blij en lachte.... Buiten stonden nog meer mensen als even ervoor.. .. Alle mensen, groot en klein kwamen baasje en ons vrouwke een pootje geven en drie likjes... Ik kreeg knuffels gelijk nooit tevoren.... Toen geloof het of niet mochten we opnieuw de mooie rode bus op... Iedereen op de bus dronk opnieuw van dat geel water met bubbels .....

Ik werd wel een beetje moe... sinds deze morgen héél vroeg op stap.... en terwijl ik zo fier als een tibetaan naar mijn baasje keek vielen mijn oogjes dicht.... Baasje moet dit gezien hebben en even later stopten we bij ons huisje... Baasje liet me uit de bus; ik nam al kwispelend afscheid van al de mensen en ging beetje rusten thuis in mijn mandje.... Baasje en vrouwtje en al de mensen vertrokkenopnieuw met de bus en kwamen slechts héél laat thuis...
Weet je.... ik droom nog steeds van deze dag en wou dit toch eens met jullie delen... Ik hoop stikiem op nog zo een feestdag... maar naar het schijnt gaat baasje en 't vrouwtje dit maar ene keer doen...
groetjes, likjes en waf... en prettige feestdagen voor jullie allemaal....
filouken xxx...
 

1 juni 2007

Ook wij hebben een schat van een tibetaantje, gered door Gaia en zo bij ons terecht geraakt.
Dat hij mensen graag samen houd ondervinden we regelmatig.
Hij bindt ons zonder omwegen ( of juist met) aan elkaar vast met een riem, hij is gek op kinderen en gehandicapten, geeft heel graag kusjes en laat alles doen zonder te bijten.("wat is dat trouwens???")
Bij aankomst is hij bemoederd door een york van 18 jaar, nu 6 jaar later is oma nog steeds de baas van ons spook ( hij is 7 cm te groot in alle richtingen :-D).

Ook zorgt hij ervoor dat we altijd GOED WETEN wanneer meneer gedronken heeft, hij veegt lekker smakelijk zijn mond aan ons af. ( het 1ste stuk bloot vel wat hij vind)

Groetjes en een dikke poot en natte snoet van Ghost en zijn baasjes ( op 2 en 4 poten )

19 februari 2007

Ons vorig hondje overleed (na een prachtig en lang leven) vorige zomer. Het jaar voordien waren we reeds informatie aan het verzamelen ivm de opvolging. Uiteraard kwamen we ook terecht op enkele sites van tt's, bovendien ontdekten we dat er in onze eigen gemeente een familiale kennel was. Op die manier kwamen we terecht bij Jan & Solange en zagen we de tt's voor het eerst in levende lijve, jawel........we waren meteen verkocht!!!
Na het ovelijden van Pastis en de rouw die daarmee gepaard ging, kwamen we terug bij Jan & Solange aanbellen.Helaas hadden zij op dit moment geen nestje en zou het nog een aantal maanden duren voor er terug puppy's waren. Langer wachten was voor ons geen optie.

Geen nood, we werden door Solange en Jan geïntroduceerd bij Remi en Liesbet die op dit moment wel  puppy's hadden. Inmiddels zijn we een aantal maanden verder en de Limburgse Farah heeft nu in het verre Assenede een thuis gevonden. Wat ik eigenlijk wil zeggen is het volgende: Het simpele feit dat, indien de wind in de goede richting zit,  we bij manier van spreken de honden van Jan & Solange horen blaffen dit terwijl onze eigen Farah uit het verre Limburg komt, geeft aan dat jullie als club op een wel zeer goede manier bezig zijn naar mensen toe die een tt willen aanschaffen. Bovendien hebben wij op die manier niet enkel één stel fijne mensen leren kennen maar wel twee fijne families leren kennen....en dit is een verrijking

Familie Krispijn Hautekeete

8 februari 2007

Hallo, wij zijn Zilcan en Dozla,en zoals je ziet genieten wij met volle teugen van de eerste sneeuwvlokjes deze winter,sneeuw dat betekend voor ons:dolle pret,we zijn niet voor niks Tibetanen he!We kijken ook al vol verwachting uit naar de zeewandeling in maart,dan zien we al onze vriendjes en familie terug,dat zal dus zoals altijd een toffe dag worden!!!

Zilcan en Dozla,

en onze baasjes,

Tony en Annick

17 januari 2007

Hallo, hierbij een fotootje van ons tibetaantje, Darcy !! Een echte schat. Lief, aanhankelijk, begrijpt alles.  Ik zou gewoon geen ander ras meer willen!  Het ietwat rare verhaal is het volgende : onze vorige hond is overleden op 11/07/2001.  Uiteraard groot verdriet en om het leed wat te verzachten op zoek naar een tibetaanse terrier-pup.  Wat bleek ?  Onze splinternieuwe pup is geboren op 11/07/2001!!!!  Ik denk er nu nog dikwijls aan dat deze lieve schat echt voorbestemd was om bij ons te komen  !!!
Groetjes, 

Annick

 
www.tibetanterrierclub.be
 Webdesign Marleen De Winter
 
©copyright Belgian Tibetan Terrier Club - All rights reserved - 2006-201